le Darren Regan

‘Ní thiocfadh leis a bheith chomh dona sin!?’

Tá an abairt sin cluinste agam go minic,go hiondúil nuair a bhínn isgh i gcoirnéal pub in áit éicint, mé caoch, le pus orm  mar mhadadh dána gur ceapadh in éis cac a dhéanamh ar an gcairpéad é. Gob fliuch  agus cloigeann marbh.  Ní raibh ariamh aon adhb go mór agam leis, ach airímse i  gcónaí é ag oibriú a chuid asarlaíochta ormsa, ag déanamh ‘fear craice’ dhíomsa le  haghaidh scaitheamh agus ansin.

An brón.

An ghráin.

Gach uile rud eile a   bhaineann leis an ‘uisce coisricthe’ sin.

Is sinne ceann den bheagán sluaite a  dhéanann buaidh as andúil ár lae saoire  náisiúnta ar an 17 de mhí Mhárta. Ní hamháin nach n‐aithníonn muid go fuarchúiseach ár gcaidreamh amscaí leis an  stuif agus na dreamannaí a dhéanann é,  ach déantar pointe tarraingteach turasóireachta dhe chomh maith. Tagann  daoine go dtí an tír seo le haghaidh NA CRAICE.

Mhothóidh tú ‘ara nach bhfuil  muide uilig sound a mhac?! Sure nach  iontach an chraic an dtuigeann tú? Cupla  piontaí agus beidh ard‐chraic go deo  againn!’

Is ionann na hÉireannaigh agus a  gcuid craic agus is ionann an chraic agus an  t‐ól.  Ach cén t‐ábhar agus cén chaoi gur thosaigh muid ag tógáil an branda seo  orainn féin agus gur chloígh muid leis?

Tugadh alcólaithe orainn ag muintir Shasana agus Meiriceá nuair a bhíodh muid ag  dul thar sáile ar thóir oibre, d’éadfaí a rá  gur uaidh sin a fuair muid an masladh i  dtoiseach, b’fhéidir.

Scríobh Briain Ó Nualláin

“Bíodh i gcuimhneamh ort go raibh mé  éin i mo Ghael chomh maith, tráth. Ach  inniú tá mé cneasta. Ní Éireannach a thuilleadh mé. Níl ionam ach pearsa. Leigheas  mé mé éin in éis na blianta ag fulaingt.”

An é seo an rud atá taobh thiar dhúinn agus  an chraic? An airíonn muid nach leor muid  éin, go gcaithfidh muid a bheith ólta chun ‘craic’ a bheith againn?

Feictear dhomhsa  nach bhfuil aon dath den chraic atá againn nach bhfuil daite faoin margaíocht sin anois.

Cuir faisnéis ar eachtrannaigh go  bhfuil beagán eolais acu ar oileáin bheag  bháite s’againn féin agus abróidh céatadán  ormhaith dhaofa sin ‘Guinness!’ nó  ‘Drinking!’. Ní ‘Gaeilge!’ nó ‘An Táin!’ nó  ‘Marty Whelan!’ (Is maith liom Marty).

Tá  sé de cháil againn a bheith dallta, caochta,  ólta mar dhaoine. An bhfuil sé tuillte?  Ar bhealach eicínt táim ag cuimhneamh go bhfuil áibhéil déanta den rud ag na  meáin ar an ábhar seo. Is maith leofa a  bheith ag scríobh ceannlínte móra a  chuirfidh faitíos orainn .i. na daoine a  cheanaíonn iad, mar go bhfadaíonn sé nidh shainte na ceannaíochta, b’fhearr linn  drochscéal is cosúil, nuair a thagann sé  chomh fada le nuachtáin ar mhodh ar bith.

Agus, ar ndóighe, má dhearcann tú ar ár  gcomharsanaí san oileán thall, tá  fadhbannaí go leor acu mar a bhíonn  againn féin agus is r go bhfuil a croí (agus  a dlí) curtha isteach sa bheoir í an  Ghearmáin. Níl muid in ár n‐aonar ag cur preab  san ól. Ach sé an rud is suaite faoin rud ná  go síltear gur ionann muid is ár mblas don  ól. Agus glacann muid leis go spraoiúil.

D’éach Guinness fiú, le lá dá gcuid éin  ‘Arthurs Day’ a chruthú, ar aios nach  mbeadh muid ag ól ár sáith cheana féin. Níl  mé in aghaidh an óil, is maith liom é in  amannaí ach ní shílim go gcaithfimid a bheith ólta le craic a bheith againn. Sílim go bhfuil rudaí i bhfad níos fearr agus i bhfad níos fearr ann faoi na hÉireannaigh, rudaí nach bhfuil le cloisteáil thar gligleáil na gloiní.

Freagra

Líon amach do chuid faisnéise thíos nó cliceáil ar dheilbhín le logáil isteach:

Lógó WordPress.com

Is le do chuntas WordPress.com atá tú ag freagairt. Logáil Amach /  Athrú )

Peictiúr Twitter

Is le do chuntas Twitter atá tú ag freagairt. Logáil Amach /  Athrú )

Pictiúr Facebook

Is le do chuntas Facebook atá tú ag freagairt. Logáil Amach /  Athrú )

Ceangal le %s